Nikiforov deelde het nieuws mee op een persmoment in de Judo Royal Crossing Club in Schaarbeek, de club waar hij zijn eerste stappen in het judo zette en waar hij helemaal mee vergroeid is. "Het was absoluut geen makkelijke beslissing", begon Nikiforov met de krop in de keel. "De goesting was er nog altijd, maar het had geen zin om me fysiek te blijven 'pushen' na - hoelang zou het ongeveer zijn? - minstens vijftien jaar topsport. Mijn gezinssituatie is ook veranderd. Ik ben intussen papa en er is nu een nieuw leven dat op me wacht."
Nikiforov kondigde zijn afscheid aan uitgerekend op de dag dat op het WK judo in Boedapest zijn categorie (+100 kilogram) op het programma stond. Dat hakte erin bij de Brusselaar, die het WK sowieso zou gemist hebben door een vingerblessure maar zijn tranen de vrije loop moest laten.
"Dit is dus wel een symbolische dag", stamelde hij. "Maar het was op. Ik sprak veel met Dirk (Van Tichelt, bondscoach) en Koen (Sleeckx, Technisch Directeur Topsport bij de judofederatie) en met mijn familie, waarna ik de knoop doorhakte. Het was een eer om al die tijd België te vertegenwoordigen".
Een uitstekend palmares
Nikiforov kan terugblikken op een bijzonder rijkgevulde loopbaan. Zijn grootste successen behaalde hij in de klasse tot 100 kilogram. Het brons op het WK van 2015 en de gouden medailles op de EK's van 2018 en 2021 zijn enkele uitschieters op zijn stevig gevulde palmares. Hij nam deel aan de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro (negende), 2021 in Tokio (negende) en 2024 in Parijs (zeventiende). Nikiforov zinspeelde de afgelopen periode al op een judopensioen en gaf toe dat de opofferingen op topniveau steeds zwaarder gingen doorwegen. Na de teleurstelling op de Spelen in Parijs dacht hij al even aan stoppen.
Nikiforov schoof dit jaar een categorie op en kwam de voorbije maanden bij de zwaargewichten (+100 kilogram) uit. Op de Grand Slam van begin februari in Parijs veroverde hij meteen brons.
Hij had ook de goud veroverd gedurende de Europees Jeugd Olympisch Festival in Tampere in 2009, en de zilver medaille gewonnen in Singapore, gedurende de Jeugd Olympische Spelen in 2010.
Het EK 2025, een laatste competitie met een voorproefje op de overwinning
"Ik blijf zeker in het judo, dat is toch het plan. In België maar mogelijk ook in het buitenland. Het Belgische judo zal sowieso altijd op mij kunnen rekenen. Op het recente EK was het teamgevoel in de Belgische selectie nog geweldig. Dat wil ik vasthouden."
Dat EK van eind april in de Montenegrijnse hoofdstad Podgorica - wat zijn laatste grote toernooi zou worden - noemt Nikiforov, ondanks een uitpuilende prijzenkast en snelle exit individueel, een van zijn absolute hoogtepunten. België debuteerde er in de gemengde teamcompetitie en greep net naast brons.
"Maar toch was het onvergetelijk door de sfeer in het team. We versloegen er onder meer Nederland, dat wat op ons neerkeek, en Frankrijk, een absolute grootmacht in het judo. Ook aan mijn tweede EK-goud, in 2021 na heel wat blessureleed, hou ik schitterende herinneringen over."
Toma is een voorbeeld voor iedereen
Dirk Van Tichelt, bronze medaillewinnaar in Rio 2016, zag ook hoe Nikiforov tijdens het persmoment de tranen niet kon bedwingen. Dat bracht herinneringen terug aan zijn eigen afscheid. "Ik kan me perfect inbeelden wat Toma nu voelt. Ook ik moest stoppen omdat het lichaam op was. Ik herhaal: hij is een voorbeeld voor iedereen, zowel binnen als buiten het judo. Of hij een rol krijgt binnen de federatie, zal de toekomst uitwijzen. Mijn deur staat alleszins open", besloot de 'Beer van Brecht'.